ప్రతీ జీవితం ఓ ప్రయాణమే !...6... ఎంతెంత దూరం ఇంకెంత దూరం?

🌺

      "  ఎంతెంత దూరం? ఇంకెంత దూరం

        కథలు చెప్పుతూ పోతూ ఉంటే 

        కాసింత దూరం... "

-- చాలా ఏళ్ళ క్రితం వచ్చిన ఓ తెలుగు సినిమాలోని ఈ పాట అప్పట్లో ఎప్పుడూ తలపుకొస్తూ ఉండేది నాకు. ఎలాగంటే ---

 స్కూల్ అసిస్టెంట్ గా ప్రమోషన్ వచ్చాక వెళ్లి జాయిన్ అయ్యానని చెప్పాను కదా,  అదో చిన్న పల్లెటూరు! హైవే నుండి లోపలికి మూడు కిలోమీటర్ల దూరంలో ఉంటుంది. ఒకటే బస్సు! ఉదయం 7.30 కు ఒకసారి, మధ్యాహ్నం 3.30 కు ఒకసారి ఆ  ఊరికి వస్తూపోతూ ఉంటుంది. ఉదయం పూట బస్సు మిస్ అయితే మూడు కిలోమీటర్లు నడవాలి... తప్పదు! ఆటో సౌకర్యం అప్పట్లో ఆ ఊరికి లేదు. మధ్యాహ్నం 4.10 దాకా స్కూల్. బస్సేమో 3.30 కే వెళ్లిపోతుంది! ముందుగా స్కూల్ వదిలేయ లేము. రూల్స్ ఒప్పుకోవు. ఇంకేముంది! నడక తప్పనిసరి! ఆ విధంగా ఉదయం బస్  తప్పిపోయిన రోజు ఉదయం,  సాయంత్రం కలిపి మొత్తం ఆరు  కిలోమీటర్ల నడక! కాస్త దూరం అయితే ఓకే.... ఏదో ఒకటి రెండు రోజులు అయినా ఓకే... కానీ.. ఇలా ప్రతీ రోజు మైళ్ళ కొద్దీ నడవాలంటే ప్రాణం ఉసూరుమనేది. నేను H.M గా ఉన్నా గాబట్టి మరింత బాధ్యతాయుతంగా ఉండాల్సి వచ్చేది. నాతో పాటు మొత్తం ఆరుగురం ఉపాధ్యాయులం. అందరం ఆడవాళ్లమే! 

    హైవే దాకా చేరుకుంటే కర్నూలు వెళ్లే బస్సులు గానీ, ఆటోలు గానీ వస్తాయి. 45 నిమిషాలు పట్టేది నడవడానికి. అరగంట సేపు ఏదో సరదాగా మాట్లాడుకుంటూ హుషారుగానే లాగించేసేవాళ్ళం. ఇక మిగిలిన 15 నిమిషాలు...ఉహూ !  కాళ్ళు మొరాయించేవి. ఎలాగోలా కాళ్ళీడ్చుకుంటూ ఎప్పుడెప్పుడు రోడ్డు ఎక్కుతామా దేవుడా... ఇంకా ఎంత దూరంరా  బాబు! అనుకుంటూ.. నిట్టూర్పులు విడుస్తూ... చెప్పొద్దూ.. నిజంగా మా తిప్పలు  దేవుడికే ఎరుక!

    రోడ్డెక్కాక 'అమ్మయ్య!' అనుకుంటూ గట్టిగా ఓ సారి గాలి పీల్చుకుని, అక్కడున్న చెట్ల కింద కూలబడి,  ఏ ఆటోనో, బస్సో రాక పోతుందా అని నిరీక్షిస్తూ ఉండేవాళ్ళం. ఆ శబ్దం వినబడగానే ప్రాణం లేచి వచ్చి పరుగున వెళ్లి ఎక్కి  కూర్చునేవాళ్ళం. 

   ఆ నిస్సహాయస్థితిలో కూరుకుపోయిన మేము విధిలేక ఒక్కోసారి కొన్ని సాహసకృత్యాలు కూడా చేసిన రోజులున్నాయి! అందులో ఒకటి -- పెద్ద పెద్ద బండరాళ్లను ట్రాలీ లో వేసుకుని పోతున్న ట్రాక్టర్లు ఎక్కేసి, ఆ బండ రాళ్ల మీద కూర్చుని ప్రయాణించడం ! అంతేనా ! లారీల్లోకి అతి  ప్రయాసపడి ఎక్కడం ! బొత్తిగా  అలవాటు లేని పనులు! ఏం చేస్తాం మరి !

    ఇంతగా అలసిపోయి ఇంటికెళ్తే --- ఆడవాళ్ళం  కదా, గడపలో అడుగుపెట్టగానే ముందు చీపురు కట్ట స్వాగతం ! ఆ పిమ్మట వంటింట్లో గరిటెలు ! అలసిన దేహం విశ్రాంతి కోరుకుంటున్నా ఎదురు చూస్తున్న పనులు అనుమతించవు కదా!అంతే!నడుం బిగించి లేని ఉత్సాహం తెచ్చుకుంటూ, నన్ను నేనే సముదాయించుకుంటూ  పనుల్లో చొరబడ్డం ! మళ్లీ వంటలు ! పిల్లలు, వాళ్ల ఆలనా పాలనా ! పెద్దల అవసరాలు! అష్టావధానమే! రాత్రి పొద్దుపోయాక ఏ పదకొండుకో పక్క మీద వాలితే, తెల్లవారుజామునే మళ్ళీ లేవాల్సి రావడం ! దినచర్య ప్రారంభం ! పిల్లల్ని రెడీ చేయడం తో పాటు నేనూ  రెడీ అవ్వడం! క్యారియర్లు  టిఫిన్ తో సహా సర్దేసుకుని హడావుడిగా బయటపడ్డం ! బస్ తప్పి  పోయిందంటే ఇంతే సంగతులు! మూడు కిలోమీటర్ల నడక ! సాయంత్రం ఎలాగూ తప్పదు మరోమూడు కిలో మీటర్లు !  😔 

    ఒక్కపూటైనా నడక బాధ తప్పించుకోవాలంటే ఉదయం త్వరగా తెమిలి బస్ స్టాప్ చేరుకోవాలి. ఉరుకులూ పరుగులు ! చెప్పొద్దూ,  జీవితంలో క్షణం తీరిక లేని అధ్యాయమది ! అయినా అంత హడావిడి లో,  రవంత  తీరిక కూడా దొరకని ఆ జీవనయానంలో ఏ మాత్రం విసుగన్నది లేకపోగా ఏదో తెలియని సంతోషం! సంతృప్తి! ఇంటాబయటా బరువు బాధ్యతలతో బంధింపబడినా ఏదో అనిర్వచనీయమైన ఆనందానుభూతి!

    ఇన్నేళ్లయినా,  ఇప్పటికీ ఆ రోజులు,  ఆ జ్ఞాపకాలు మదినిండా నిక్షిప్తమయే  ఉన్నాయి. ముఖ్యంగా సాయంత్రం ఇంటికి తిరుగుముఖం పడుతూ మా ఉపాధ్యాయురాళ్ళం అందరం మొదట్లో ప్రస్తావించిన ఆ పాట.....

" ఎంతెంత దూరం.. ఇంకెంత దూరం? 

 అనుకుంటూ ఆపసోపాలు పడుతూ, జారిపోతున్న ఉత్సాహాన్ని బలవంతంగా కూడదీసుకుని శక్తి పుంజు కుంటూ సాగించిన ఆ 45 నిమిషాల నడక! అదెప్పటికీ మరిచిపోలేని మధురాతి మధురమైన జ్ఞాపకం నా జీవనయానంలో  !! 😊

                            🌷🌷🌷

   

ఎవరు గొప్ప?... అన్నప్పుడు...

    నేను ప్రాథమిక పాఠశాల విద్యనభ్యసిస్తున్నప్పుడు ఐదవ తరగతి తెలుగు వాచకం లోని ఒక పాఠ్యాంశం నాకు బాగా గుర్తు. ఆ పాఠ్యాంశం పేరు 'ఎవరు గొప్ప?'

అప్పట్లో నాకు బాగా నచ్చిన పాఠమది !అదేమిటంటే--

  -- ఒకసారి మానవ శరీరంలోని అవయవాలన్నింటికీ మూకుమ్మడిగా జీర్ణాశయం ( పొట్ట ) మీద విపరీతమైన కోపం వచ్చేసింది. అంతే ! అవన్నీ సమావేశమై చర్చ మొదలెట్టాయి. ముందుగా --- తల మొదలెట్టింది.

" శరీరంలో నాకున్న ప్రత్యేకత ఎవరికుంది? నేనే లేకుంటే మనిషి ఉనికే లేదు. ఫలానా అతను, ఫలానా ఆమె అని గుర్తించాలంటే ముఖమే  కదా ఆధారం! నాలో ఉన్న కళ్ళు, ముక్కు, చెవులు, నోరు చేస్తున్న పనులు అన్నీ ఇన్నీ కావు. అవే  లేకుంటే మనిషి మనుగడే లేదు. అంతేనా! నాలో ఉన్న మెదడు లేకుండా తెలివి తేటలకూ, ఆలోచనలకూ తావేది? ఇంత చేస్తానా, ఈ పొట్ట  మాత్రం ఆవగింజంత పని లేకుండా తృప్తిగా తినేసి, హాయిగా నిద్దరోతుంది. అహర్నిశలూ కష్టపడేది మాత్రం మనం..."

 వెంటనే చేతులు అందుకున్నాయి....

"... మేం మాత్రం...! ఎంత చేయడం లేదు! చేతులు లేని జీవితం ఓ సారి ఊహించుకుంటే తెలుస్తుంది.! ఎన్ని పనులు! ఎన్ని పనులు! కాయకష్టం చేస్తాం, రాత పనులు చేస్తాం. ఇంకా అతి క్లిష్టమైనది... వంటింట్లో వంటా వార్పు! మేం లేకుంటే ఇంటిల్లిపాదీ పస్తే కదా! అంత చేస్తామా! అంతటితో అయిపోతుందా! పళ్లెంలో అన్నీ సర్ది, కలిపి నోటికి అందించేదీ  మేమే!..ఈ పొట్ట అంతా మింగేసి గుర్రు పెట్టి ఎంచక్కా  బబ్బుంటుంది. రెండ్రోజులు తిండి లేకపోతే తెలుస్తుంది దీనికి.... "

మధ్యలో అడ్డుకున్నాయి కాళ్ళు... 

"...సరిసర్లే.. చెప్పొచ్చావు మాబాగా.. అసలు కాళ్లనేవి లేకుంటే వంటింటి దాకా చేతుల్తో పాకుతూ పోయి చేస్తావా వంట?  ఈ శరీరం అంగుళం జరగాలన్నా మేం  లేకుండా అయ్యేపనేనా !ఏ పని ఎవరు చేయాలన్నా కాళ్ళు కదలాల్సిందే కదా ! సరే, మీమాట మాత్రం ఎందుకు కాదనాలి? మనమంతా  ఇంత చేస్తున్నాము, నిజమే. కానీ ఈ పొట్ట ఏంచేస్తోంది? కదలదు, మెదలదు... తేరగా తినడం, పనీపాటా అన్నది లేక పొద్దంతా విశ్రాంతే విశ్రాంతి.. !.."

--- ఇలా అన్నీ పొట్ట మీద ఫిర్యాదుల మీద ఫిర్యాదులు అలుపొచ్చేదాకా చేశాక...  ఆఖరికి అన్నీ కలిసి ఓ తీర్మానం చేసేశాయి. 

" ఈ పొట్టకెలాగైనా బుద్ధి చెప్పాలి. అప్పుడు తెలుస్తుంది మన తడాఖా, మన విలువ దానికి.."

   అనుకున్నదే తడవుగా అన్ని అవయవాలు సరే అంటే సరే అనుకొని ఆ క్షణం నుండే నిర్ణయాన్ని అమలులో పెట్టేశాయి. అంతే! ఒక్కుమ్మడిగా కాళ్లు, చేతులు, తల అన్నీ  పనులు మానేశాయి

  ఇంకేముంది? నోటికి ఆహారం బొత్తిగా అందడం లేదు. ఫలితంగా... పొట్ట లో ఏమీ  పడడం లేదు. ఒకరోజు గడిచింది. రెండో రోజూ  మొదలైంది. మెల్లి మెల్లిగా ఏమిటో తెలియని నీరసం ! కాళ్లు లాగడం మొదలెట్టాయి. చేతులు నీళ్ల గ్లాసు అందుకోవడానికి కూడా సహకరించడం లేదు. తలలో అయితే.. ఏదో చెప్పలేని కలవరం ! కళ్ళు తిరగడంతో పాటు మెదడంతా సన్నగా అలజడి ! మూడు రోజులు గడిచాయి. శరీరం నిస్సత్తువగా మంచం మీద వాలిపోయింది ! కదలడానికి కూడా శక్తి కరువైంది. ఎందుకో అర్థం కాక అన్నీ డీలా పడిపోయి, కారణాలు అన్వేషించ సాగాయి. ఎందుకో  అనుమానం వచ్చి, పొట్ట కేసి చూశాయి. ఎప్పుడూ ఉబ్బెత్తుగా ఉండేది కాస్తా లోతుకు పోయి ఉంది. అయినా, వాటిని చూసి  పకపకా నవ్వింది పొట్ట ! అవన్నీ విస్తుబోతుండగా ---

" అన్నీ మీరు అందిస్తుంటే నేను తిని కూర్చుంటున్నానా ! హాయిగా నిద్దరోతున్నానా? ఎంతటి  అవగాహనారాహిత్యం మీది! మీరు ఇస్తున్న ఘన ఆహారాన్ని జీర్ణం చేసి, ద్రవ  రూపానికి మార్చి, అందులోని పోషకాల్ని శరీరానికంతటికీ రక్త నాళాల ద్వారా అందజేస్తున్నది ఎవరనుకుంటున్నారు? అలా అందుతున్న పోషకాలతోనే మీరంతా ఆరోగ్యంగా, హుషారుగా, ఉత్సాహంగా పని చేస్తున్నారు. సక్రమంగా ఆలోచించగలుగుతూ,  శరీరం సజావుగా నడిచేందుకు దోహదం చేస్తున్నది జీర్ణాశయం అన్న సంగతి ఏమాత్రం  స్ఫురణకు రాక   నన్ను చాలా  తేలిగ్గా అంచనా వేసి, అవహేళన చేశారు. కేవలం ఆహారాన్ని నాకందిస్తున్నామనే తలచారు గానీ, ఆ పిమ్మట జరిగే ప్రక్రియ గురించి ఎంత మాత్రమూ మీకు తట్టలేదు. ఇప్పుడు తెలిసిందా, నేను లేకుంటే మీ పరిస్థితి ఏమిటో ?..."

 తెల్లబోయి చూస్తున్న వాటితో ఇంకా ఇలా అంది, 

".... అసలు ఎవరు గొప్ప అన్న ప్రశ్నే అనవసరం. ఎవరి ప్రత్యేకత వారిదే. అంతా ఒకరిపై ఒకరు ఆధారపడ్డ వాళ్ళమే. మీరు అనుకుంటున్నదీ  నిజమే! మీరు అందిస్తున్న ఆహారంతోనే నేనూ  పని చేయగలుగుతున్నాను. వాస్తవానికి ఈ మూడు రోజులూ నేనూ  అవస్థపడ్డాను. మీరు లేకుంటే నేను లేను. కానీ, నేనే గొప్ప అనుకోవడమే పొరపాటు అంటున్నాను..."

 ఆ మాటలతో ఒక్కసారిగా జ్ఞానోదయమైన అవయవాలన్నీ సిగ్గుతో  కుంచించుకుపోయి, మౌనముద్ర వహించాయి. 

 😊 నిజంగా నిజమే కదా ! శరీరంలో ప్రతీ  అవయవం ప్రత్యేకమైనదే. చేతులు లేని జీవితం ఊహించలేం!

" సర్వేంద్రియానాం నయనం ప్రధానం!" అంటారు.కానీ, కళ్ళు ఉండి, కాళ్లు లేకపోతేనో !అమ్మో ! చెవులు వినిపించకపోతే చుట్టూ  ప్రపంచమే మూగవోదా ! కాబట్టి, దేన్నీ తేలిగ్గా తీసిపారేయరాదన్నది  నగ్నసత్యం!

  😊  ఎప్పుడో ఎన్నో ఏళ్ల క్రితం చదువుకున్న పాఠ్యాంశం! ఇప్పటికీ మదిలో నిలిచిపోయింది ! అప్పట్లోపెద్దగా తెలీలేదు గానీ... పెరిగేకొద్దీ అందులోని నీతి బాగా బోధపడింది. 

🌷" ఎవరినీ తక్కువగా అంచనా వేయరాదనీ, ఎవరి శక్తి సామర్థ్యాలనూ కించపరచరాదనీ ఇంకా... నేనే గొప్ప అన్న దురభిప్రాయపు భావన మదిలోకి చొర బడకుండా జాగ్రత్త వహించాలనీ.... "🌷

🌺   --- ఇదంతా ఒక ఎత్తయితే... దీనికి మరో కోణం కూడా ఉందని ఈ సందర్భంగా చెప్పకతప్పదు.  అన్ని అవయవాలూ సక్రమంగా ఉంటేనే మనుగడ సజావుగా ఉంటుందనుకున్నాం ఇంతవరకూ. కానీ... కాళ్లు లేకపోయినా, చేతులు లేకపోయినా ఆఖరికి కళ్లు లేకపోయినా... పట్టుదలతో శ్రమించి  దీక్షతో, ఎంతో సాధించిన వాళ్లూ, సాధిస్తూన్నవాళ్లూ ఎందరో మన చుట్టూ ఉన్నారు. అది వేరే సంగతి ! వారందరికీ ప్రత్యేక అభినందనలు 💐 🙏👌

                         

                           

            

 

ఆలోచనా సరళి మారితే గానీ...

🌷 "ఆలయాన వెలసిన ఆ దేవుని రీతి 

 ఇల్లాలే ఈ జగతికి జీవనజ్యోతి"

--- ఇంటి ఇల్లాలిని దేవునితో పోల్చి, ఎంత అద్భుతమైన పల్లవిని సృష్టించాడు కవి ! అంతేనా ! దశాబ్దాలు గడిచినా పాటలోని భావం ఎలాంటి  హృదయాన్నైనా తట్టిలేపుతుంది. స్త్రీ ఔన్నత్యాన్ని కొనియాడే  ఇలాంటి పాటలు తెలుగు సినిమాల్లో ఆది నుండీ వినిపిస్తూనే  ఉన్నాయి. 

🌷" ఆడదే ఆధారం మన కథ ఆడనే ఆరంభం... "

 --- స్త్రీ లేకపోతే ఈ సృష్టే  లేదు అంటూ ఎలుగెత్తి చాటుతాయి ఇలాంటి గీతాలు ! 

   మహిళా ప్రాధాన్యత కలిగిన చిత్రాలూ ఎన్నో వచ్చి నిత్య జీవితంలో అడుగడుగునా ఆమె ఆవశ్యకతను తెలియపరచాయి. ఇటీవల వచ్చిన ఓ సినిమాలోని పాట ఎంత ప్రాచుర్యం పొందినదో విదితమే !

🌷" మగువా మగువా లోకానికి తెలుసా నీ విలువ? 

   మగువా మగువా నీ సహనానికి సరిహద్దులు గలవా"

--- అంటూ సాగిన ఆ గీతం బహుశా వినని వారు ఉండరేమో ! ఇక విషయంలోకి వస్తే ---

 మహిళ గురించి ఎన్ని పాటలు రాసినా, ఎంత ఆర్ద్రంగా ఆలపించినా, ఆమె లేని ఈ జగతి శూన్యం అని చాటినా -- వాస్తవానికి ఆమెకు దక్కుతున్న గౌరవమర్యాదలు అంతంత మాత్రమే అంటే ఒప్పుకోక తప్పదు.

    ఇంటికి దీపం ఇల్లాలు అంటారు. సంపాదించి  తెచ్చిపెట్టేది పురుషుడే అయినా కుటుంబాన్నంతా సజావుగా నడిపించేది ఆడదే అనడం నిర్వివాదాంశం. ఏ అనారోగ్యంతోనో, ఏరోజైనా ఆమె పనిచేయలేని స్థితి వచ్చినప్పుడు ఇంటి పనులన్నీ ఎలా స్తంభించిపోతాయో తెలియని వారుంటారా? తన విలువ, ఆవశ్యకత ఎంతో అందరికీ తెలుసు. ఆమె సేవలు లేని నాడు ఎన్ని ఇబ్బందులు పడాల్సి వస్తుందో తెలుసు. ఇల్లంతా ఎంత కంగాళీ అవుతుందో తెలుసు. అన్నీ తెలుసు! అయినా ఆమె విలువను  మాత్రం గుర్తించరు ! ఒప్పుకోరు !

        ఇంట్లో ఏమున్నా లేకపోయినా పొదుపుగా సంసారాన్ని నడపడంలో ఆమె సిద్ధహస్తురాలు. దేహం ఎంత సహకరించకపోయినా పనుల్ని  వాయిదా వేయక, పూర్తయ్యేదాకా బొంగరంలాగా   తిరుగుతూనే ఉండడం ఆమెకు వెన్నతో పెట్టిన విద్య! ఒంటిచేత్తో సర్వం చక్కబెట్టగల నేర్పరితనం ఆమె సొంతం.

     ఇవన్నీ ఎవరికి  తెలియవని? మళ్లీ మళ్లీ ఎందుకు రాయాలి? ఎందుకు గుర్తు చేయాలి? 

 --- ఎందుకంటే ఆమె సేవలు అడుగడుగునా  ఎంత అవసరమైనా,  ఆమె  స్థానం మాత్రం అట్టడుగునే ఉంటున్నది గనుక ! చెప్పాలంటే ఒకప్పటికంటే కూడా దిగజారింది ! దానికి ప్రత్యక్ష నిదర్శనాలు ---

 ఇవాళ మహిళలపై జరుగుతున్న అకృత్యాలు, గృహహింసలు, దౌర్జన్యాలు, అవమానాలు, రక్షణ కరువైన వైనాలు ! చెప్పుకుంటూ పోతే ఎన్నో.. ఎన్నెన్నో !

    నిజమే ! స్త్రీవిద్య ప్రాముఖ్యత తెలుసుకున్నారు. ఒకప్పటి కంటే ఇప్పుడు స్త్రీల అక్షరాస్యత శాతం పెరిగింది. ఉన్నత చదువులు చదువుతున్నారు. ఉద్యోగాలూ  చేస్తున్నారు. అత్యంత కీలకమైన పదవులూ  నిర్వహిస్తున్నారు. అలాంటి వారి శాతం  మాత్రం బహు తక్కువే! ఎక్కడున్నా లింగవివక్ష మాత్రం ఎదుర్కొంటూనే ఉన్నారు. మహిళలంటే   చిన్న చూపు! ఎంతో శక్తి సామర్థ్యాలు, ఆత్మస్థైర్యం, పట్టుదల, ధైర్య సాహసాలు -- కలిగిన మహిళలే కీలక స్థానాల్లో రాణించగలుగుతున్నారు.    

     చాలా కుటుంబాల్లో స్త్రీ ఉద్యోగం చేస్తున్నా ఆమెకు ఆర్థిక స్వాతంత్ర్యం ఉండడం లేదు. అంతేకాక ఇంటా బయటా బాధ్యతలు మోస్తూ వత్తిడిని ఎదుర్కోవాల్సి వస్తోంది. ఎందుకు చదివామా అని లోలోన  బాధపడేవాళ్ళూ ఉన్నారు. 

   ఆడపిల్ల చదువంటే అదనపు బరువు అని భావించే తల్లిదండ్రుల శాతం ప్రస్తుతకాలంలో తగ్గిపోయిందన్న మాట వాస్తవమే గానీ... పెళ్లిళ్లు చేయడానికీ, కట్నకానుకలివ్వడానికీ ఇబ్బంది పడ్తున్నవాళ్ళు ఎందరో !

    ఒకప్పుడు బాగా చదివి ఉద్యోగం చేస్తుంటే మంచి సంబంధాలు వస్తాయనీ, కట్న కానుకల ప్రసక్తి ఉండదనీ భావించేవారు. ఇప్పుడు పరిస్థితి తద్భిన్నంగా ఉంటోంది. చదువు ఎక్కువైన కొద్దీ కట్నాల రేటు కూడా పెరిగిపోతున్నందువల్ల ఇంత  చదువు ఎందుకు చదివించామురా దేవుడా అని తల్లిదండ్రులు బాధ పడుతున్న రోజులివి ! ఇది విడ్డూరమే ! 

   పెళ్లి చేసి పంపాక  కూడా అదనపు కట్నాల  గోల తప్పడం లేదు. అబ్బాయిలకు తగినంతగా అమ్మాయిల నిష్పత్తి ఉండడం లేదు అని వాపోతున్నారు  గానీ.. సమాజంలో ఆధిక్యత విషయంలో అబ్బాయిల దే  పైచేయి !!

    వరకట్న నిషేధం, నిర్భయ చట్టం... ఇంకా ఇలాంటి చట్టాలు ఆచరణలో స్త్రీ జాతికి ఎంతవరకూ తోడ్పడుతున్నాయో  ఆలోచించాలి. మహిళా దినోత్సవాలు ఎన్నో వస్తున్నాయి, పోతున్నాయి.. మళ్లీ మళ్లీ వస్తున్నాయి.. మహిళల అభ్యున్నతి కోసం స్త్రీలే కాదు.. పురుషులూ స్పందిస్తున్నారు. కానీ... మనుషుల ఆలోచనా సరళి, వైఖరి మారనంత వరకు కలిగే ప్రయోజనం శూన్యమే !!

                    ******************

     

ప్రతీ జీవితం ఓ ప్రయాణమే...5... 'అభిలాష ' మంచిదే కదా !

 

🌺

    కొత్త పీ ఆర్ సీ వస్తే జీతాలు పెరుగుతాయనుకుని అంతా సంతోషంగా ఉన్న తరుణంలో... అదేమిటో ఆశ నిరాశ చేస్తూ జీతాలు తగ్గిపోయాయని ఉద్యోగస్తులంతా  డీలా పడిపోయారు ఇటీవల! అది కాసేపలా ఉంచితే.... పదోన్నతి వస్తే కూడా జీతం పెరుగుతుందంటారు..అది సహజమే కూడా. కానీ, చిత్రంగా, మరింత తమాషాగా నాకు స్కూల్ అసిస్టెంట్ గా పదోన్నతి లభించినప్పుడు అప్పటిదాకా అందుకుంటున్న శాలరీ కంటే కాస్త తగ్గిపోయింది. కాకపోతే... ఇందులో చిత్రమేమీ లేదు...తమాషా అంతకంటే లేదు. ఎందుకంటే, అంతవరకూ చేస్తున్నది 20% HRA ప్లేస్ లో. ప్రమోషన్ తర్వాత బదిలీ జరిగింది 10% HRA  ప్లేస్ కు! ఇది ఓ కారణమైతే, అప్పటికే SG  Asst గా పది సంవత్సరాలు పైగా  సర్వీస్ ఉన్నందువల్ల స్కూల్ అసిస్టెంట్ బేసిక్ పే  చేరుకుని ఉండడం మరో కారణం. దాంతో ఒకటీ అరా  ఇంక్రిమెంట్లు అదనంగా వచ్చి చేరినా మొత్తంమీద శాలరీ తగ్గిపోయింది.   

        అలాంటప్పుడు ఎందుకీ ' ప్రమోషన్ ' !అని కొందరు కామెంట్ చేశారు. కానీ నా అభీష్టం మరోలా ఉండేది. అదేమిటంటే ' క్యాడర్'  మారడం! జాబ్ లో  చేరినప్పుడు ఉన్న  కేడర్ లోనే రిటైర్ అవ్వకూడదు అనే అభిప్రాయం స్థిరంగా   నాలో ఉండడం ! పైగా పీజీ తో పాటు M.Ed  డిగ్రీ కూడా ఉన్న నాకు లెక్చరర్ గా వెళ్లే ఛాన్స్ భవిష్యత్తులో ఉంటుంది. అలా వెళ్లాలంటే ముందు స్కూల్ అసిస్టెంట్ క్యాడర్ లో తప్పనిసరిగా ఉండి తీరాలి. అందుకోసమైనా నేను వచ్చిన ప్రమోషన్  అంగీకరించక తప్పదు. అందుకే మరేమీ ఆలోచించకుండా  వెళ్లి జాయినై  పోయాను.

     ఫలితమే, జీతం తగ్గడం!! ఊహించినదే  కాబట్టి, నిరాశ పడలేదు నేను. ఆ తర్వాత మళ్ళీ ఐదు సంవత్సరాల నిరీక్షణ తర్వాత నేను కోరుకున్న పదోన్నతి లెక్చరర్ గా నాకు లభించింది.అలా నా కోరిక నెరవేరి పది సంవత్సరాలపాటు లెక్చరర్ గా చేసి పదవీ విరమణ చేశాను. అదో సంతృప్తి ఎప్పటికీ !

    జీవితంలో ఎన్నెన్నో అనుకుంటాం. ఏదేదో కావాలనుకుంటాం. అన్నీ నెరవేరడమైతే జరగదు. కానీ, నా ఈ అభీష్టం నెరవేరింది. చిన్న ఉద్యోగమే !చిన్న పదోన్నతే !కానీ నా చిన్ని ప్రాణానికదే కొండంత ఆనందాన్నిచ్చింది. మొదట వచ్చిన ప్రమోషన్ వద్దనుకుని ఉంటే  కెరీర్ అక్కడే ఆగిపోయుండేది.  కాస్త శ్రమ పడ్డ మాట వాస్తవమే అయినా నా ఆశ మాత్రం తీరింది. అందుకే 'అభిలాష' అన్నది ఉండడం ఎవరికైనా మంచిదే కదా అనిపిస్తుంది నాకు. 🙂

                  🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺

       

 

గుసగుసలు...!..?

   టీవీలో సీరియల్ కు బ్రేక్ వచ్చింది. యాడ్స్ మొదలయ్యాయి. ఒకదానెంట ఒకటి టక టకా వస్తూ పోతున్నాయి. అదిగో మరోటి మొదలైంది --- 

 ఇద్దరు చిన్నపిల్లలు.అన్నాచెల్లెళ్ళు. భోంచేస్తూ మెల్లిగా  వాళ్లలో వాళ్లే మాట్లాడుకుంటున్నారు. అది  చూసిన వాళ్ళ అమ్మ నవ్వుకుంటూ, 

" మళ్లీ గుసగుసలు.. " అనుకుంది. 

  విషయానికొస్తే ---

 ఇలా చిన్న పిల్లలు గుసగుసలాడుకుంటుంటే చూడ్డానికి బాగానే ఉంటుంది. ఇంకా ముచ్చటేస్తుంది కూడా. కానీ... అదే పెద్దవాళ్లు ఇద్దరు లేక ముగ్గురు గుస గుస లాడుతూ, చెవులు కొరుక్కుంటూ ఉంటే... వాళ్లకు సమీపంలోనే ఉండి  చూస్తున్న వాళ్లకి ఎలా ఉంటుంది !

                  **          ****       **

   ఆ రోజు ఆదివారం. ఆరిన బట్టలన్నీ మడతలు వేయడం పూర్తి చేసి, అల్మరా లో సర్దుదామని హాల్లోకి వచ్చింది శ్రీవిద్య. అక్కడ సోఫాలో అత్తగారు, పక్కింటి పరమేశ్వరమ్మగారు ఇద్దరూ కూర్చుని గుసగుసలు పోతున్నారు.తను ' ఎంట్రీ ' ఇవ్వగానే ఆవిడ దూరంగా జరిగి  వెంటనే స్వరం పెంచి, 

" ఏమిటో అక్కా, చలి బాగా ఎక్కువైంది కదూ... "

 అనేసింది తనవైపు ఓరగా చూస్తూ..

" అవును మరి... కరోనా  కేసులు తగ్గాయట కదా... టీవీలో చెప్పారు..." 

అత్తగారు అందుకుంది. ఒకదానికొకటి  పొంతన లేని భాషణం ! బట్టలు సర్దేసి గదిలోకెళ్ళిపోయింది శ్రీవిద్య. హాల్లో మళ్ళీ గుసగుసలు మొదలు !

  గట్టిగా మాట్లాడుకోవచ్చు గదా ! నేనూ వింటాకదా ఆ విశేషాలు ! అనుకున్న శ్రీవిద్య మెదడులోకి , 

" కొంపదీసి నా గురించే కాదుకదా... " అన్న అనుమానం గబుక్కున దూరి క్షణం ఉక్కిరి బిక్కిరి చేసేసింది. ఆమెకు ఆశ్యర్యం గొలిపే అంశం ఏమిటంటే ఇద్దరూ  డెబ్భైకి చేరువలో ఉన్నారు.అంత 'లోవాల్యూమ్' ముచ్చట్లు వాళ్ళ చెవులకెలా ఎక్కుతున్నాయి? ఈ  వయసులో అంతటి వినికిడి శక్తి ఎలా వచ్చింది వీళ్ళకి !ఇదీ... ప్రతీసారీ తనకు తాను వేసుకునే ప్రశ్న. 

                   **       ****      **   

   క్లాసవగానే శ్రీవిద్య తర్వాత క్లాస్ లేనందువల్ల స్టాఫ్ రూమ్ కేసి నడిచింది. రూమ్ లో  అడుగిడగానే సివిక్స్ మేడం సంఘవి, బోటనీ మేడం హరిత వాళ్ళ  చైర్స్ నుండి ముందుకు వంగిపోయి ఏవో గుసగుసగా చెప్పుకుంటున్నారు. శ్రీవిద్యను చూడగానే ఠక్కున ఆపేసి, సర్దుక్కూర్చున్నారు. ఇలాంటి దృశ్యం అడపాదడపా తన కంటబడుతూ ఉండడం శ్రీ విద్యకు అలవాటే. ఆమెకు అర్థం కానిది  ఏంటంటే అలా వాళ్ళు అంత రహస్యంగా ఏమి చెప్పుకుంటుంటారు? ఎవరి గురించి చెప్పుకుంటూ ఉంటారు? అనేదే !. అదేమిటో ! తను రాగానే ఠక్కున ఆపేసి సైలెంట్ అయిపోతారు. మొదట్లో పట్టించుకునేది కాదు గానీ, రాను రానూ ఏమిటో వాళ్లు తన గురించే ఏమైనా  చెప్పుకుంటున్నారేమో అన్న శంక మొదలైంది శ్రీవిద్యకు. ఇది కేవలం ఆమె అపోహే కావచ్చు. క్రమేపీ ఇదో మానసిక సమస్యగా మారే ప్రమాదమూ ఉంటుందేమో కర్మ అని కాస్త టెన్షన్అవుతూ ఉంటుందీ మధ్య శ్రీవిద్య.    ! కొందరైతే మరీ పక్కన ఎవరైనా ఉన్నా సరే వాళ్ల ఉనికే పట్టనట్లు గుసగుసలాడుతూ ఉంటారు.ప్చ్ ! ఇంట్లో అంటే   పెద్ద వయసు వాళ్ళు, పొద్దుపోక  కాలక్షేపానికి'ఏదోలే 'అనుకుంటే... వీళ్ళకేమిటి ఈ జబ్బు !అనుకుంటూ ఉంటుంది శ్రీవిద్య ఇలాంటి వాళ్ళను చూసినప్పుడల్లా.

    బెల్లయింది.తర్వాతి క్లాసుకు బయలుదేరుతూ అప్రయత్నంగా పక్కనే ఉన్న జెంట్స్ స్టాఫ్ రూమ్ లోకి తల తిప్పింది . అక్కడ ఎకనామిక్స్ లెక్చరర్ టేబుల్ మీదకు వంగి చైర్ లో కూర్చున్న ఫిజిక్స్ లెక్చరర్ చెవిలో ఏదో గుసగుసగా చెప్తున్నాడు. ఆయనేమో ఈయన వేపు చెవి ఆనించి వింటూ నవ్వుతున్నాడు. ఠక్కున తల తిప్పేసుకుంది శ్రీవిద్య. 

" బాబోయ్ ! వీళ్లూ గుసగుసలా ! ఇంతవరకూ ఆడాళ్ళకే ఈ జబ్బు సొంతమనుకున్నానే !"

అనుకుంటూ గబగబా క్లాస్ రూమ్ కేసి నడిచింది. అంతలో వెనకనుంచి, 

" మేడం, క్లాస్ కా? "

అని వినిపించి, తిరిగి చూసింది. ఫిజికల్ డైరెక్టర్ కనక దుర్గ !

" ఏం ప్రశ్న ! కాలేజీలో ఉన్నా, క్లాస్ కు  కాక సినిమా చూడ్డానికెళ్తానా.. "

అనుకుంటూ ఆగింది.  సమీపించి, 

"మేడం, ఇది విన్నారా?.. "

అంటూ మెల్లిగా చెవిలో ఏదో ఊదింది. అప్రయత్నంగానే కుతూహలంగా తనూ తల వంచి చెవి ఒగ్గింది. ఠక్కున ఏదో స్ఫురించి, 

" మై గాడ్ ! నాకూ అంటుకుందా ఈ జబ్బు !"

అనుకుంటూ ముందుకు దృష్టి సారించింది. సరిగ్గా అప్పుడే ఆర్ట్స్ క్లాస్ నుండి బయటకొస్తూన్న తెలుగు లెక్చరర్ శ్రీవల్లి కంటబడ్డారిద్దరూ. ఆమె నవ్వేస్తూ, 

" ఏమిటీ గుసగుసలు !..." అనేసింది. 😊

' ద్యావుడా !" నిటారుగా అయిపోయింది శ్రీవిద్య !

                     **       ****      **

  మొత్తానికి ఈ గుసగుసలు కొందరికి మహాఇష్టం.మరికొందరికి అయిష్టం. ఎంత అయిష్టమయినా ఒక్కోసారి తప్పవు శ్రీవిద్య కు లాగా !

       😊😊😊😊😊😊😊😊😊😊😊😊😊

   

 

ఏది కష్టం ? ఏది సులభం ?

🌷🌷🌷🌷🌷🌷🌷🌷🌷🌷🌷🌷

ఓ కట్టడం కూల్చడం ఎంత సులభం !

అదే కట్టి చూడు తెలుస్తుంది కష్టం 

క్షణం చాలు విత్తు విత్తడానికి

వత్సరాలు గడవాలి వృక్షమవడానికి  !

పఠించగలం అవలీలగా ఓ పుస్తకం 

సృష్టికర్త ఆ రచయిత శ్రమే అమూల్యం !

ఏదోలా బ్రతకడం సులభం

విలువలతో నిలవడమే కష్టం !

అలా బ్రతికి చూడు జన్మ ధన్యం !!

 🌷🌷🌷🌷🌷🌷🌷🌷🌷🌷🌷🌷

 

ప్రతీ జీవితం ఓ ప్రయాణమే..4.. మళ్ళీ చూడాలని ఉంది.. !

🌺

     జీవితమనే ఈ ప్రయాణంలో ఏ చీకూ చింతలూ, బరువూ బాధ్యతలు లేనిదంటూ ఉన్నదంటే అది  బాల్య దశే ! ఆ తర్వాత చదువులు, పాఠాలు, పరీక్షలు, వాటి తాలూకు వత్తిడులు ప్రవేశించి ఒకింత భారం నెత్తిన పడిపోతుంది. అయినా, బాధ్యతలు అంటూ ఏమీ ఉండవు కాబట్టి అది కూడా ఓకే! ప్రతీ మనిషికీ ఆనందాలు, అనుభూతులంటూ ఉండేదీ ఈ అధ్యాయాల్లోనే. పుస్తకాలు, పాఠాలతో పాటు స్నేహితులు, సినిమాలు, షికార్లు చోటుచేసుకునేదీ ఈ వయసులోనే  ! ఆతర్వాతేముందీ, అంతా బాధ్యతలూ, బాదరబందీలే కదా !

    అలా విద్యార్థి దశలో చిన్న చిన్న సరదాలు ప్రతివారి జీవనయానంలో తప్పనిసరిగా ఉంటూ ఉంటాయి. అలాంటి సరదాల్లో మనం ఎంత వద్దనుకున్నా సినిమా లన్నవి  చోటుచేసుకుంటుంటాయి. 

    నేను డిగ్రీ చదివే రోజుల్లో సాయి కుమారి అనే స్నేహితురాలుండేదని ఇదివరకు చెప్పాను. తనకు హిందీ సినిమాలంటే మహాపిచ్చి. నాకేమో వాటిమీద పెద్దగా ఇంట్రెస్ట్ ఉండేది కాదు. గుంటూరు ఉమెన్స్ కాలేజీలో ఫైనల్ ఇయర్ చదువుతున్న రోజులవి. ఏదైనా పండగ రోజుల్లో లేదా ఆదివారం నాడో బంధువులు లేదా స్నేహితుల ఇళ్లకు వెళ్ళడానికి పర్మిషన్ ఇచ్చేవారు హాస్టల్లో. అలా ఓ ఆదివారం నాడు నన్ను వాళ్ళింటికి తీసుకెళ్లడానికొచ్చింది నా ఫ్రెండ్ సాయి. తన మాట కాదనలేక తనతో బయలుదేరాను నేను. ఇల్లు దగ్గరే కదాని నడిచి వెళ్తున్నామిద్దరం.  వెళ్లే దారిలో ఓ బ్రిడ్జి ఉండేది. అటునుండి కిందకి చూస్తే రెండు సినిమా థియేటర్లు పక్క పక్కనే  ! రంగ మహల్, శేష మహల్  ( పేర్లు సరిగా గుర్తు లేవు ). ముందుభాగాన సినిమా పోస్టర్స్ ఆకర్షణీయంగా అతికించబడి వస్తూ పోయేవాళ్లను ఆహ్వానిస్తూ ఉంటాయి. అలా వెళ్తున్నామా, ఉన్నట్టుండి మా సాయి నా చేయి పట్టుకొని గబగబా అటువేపు దారితీసింది. నాకర్థమయేలోగా థియేటర్ దగ్గరున్నాము. నాకు హిందీ ఇంట్రెస్ట్ లేదు మొర్రో అంటున్నా వినక, 

" ఓ సారి చూడు తెలుస్తుంది, ఆ తర్వాత అన్నీ హిందీ సినిమాలే  చూస్తావు.."

 అంటూ టికెట్స్ తీసేసింది. చేసేదేమీలేక ఒకసారికి ఎలాగోలా భరిద్దాంలే అనుకుంటూ వెళ్లి కూర్చున్నా. మెల్లగా టైటిల్స్ మొదలయ్యాయి. అది, ' యాదోం కీ బారాత్ '. పావుగంట గడిచింది. ఆశ్చర్యం ! నాకే నమ్మశక్యం గానంతగా అందులో లీనమైపోయాను. సాయి చెప్పింది నిజమే సుమా, అనిపించింది. అందులో పాటలు... ఈనాటికీ మర్చిపోలేనంత 'పాపులర్ ' !

    సినిమా అంతటికీ నాకే కాదు అందర్నీ ఆకట్టుకున్న ఒక సీన్... అందులో ధర్మేంద్ర ఓ క్రిమినల్.ఓ వంతెన మీద పరిగెత్తుతూ ఉంటాడు. వెనక ఎవరో తరుముకొస్తుంటారతన్ని. వారి నుండి తప్పించుకోవడం ఎలాగా అనుకుంటూ కిందకి చూస్తాడు. సరిగ్గా అప్పుడే కింద ఓ ట్రైన్ పోతుంటుంది. అంతే! వెంటనే పై నుండి కిందకి దూకేస్తాడు ఆ ట్రైన్ మీద ! దాని మీద బ్యాలెన్స్ చేసుకుంటూ నిలబడ్డం,ఆ  ట్రైన్ అలాగే కదులుతూ పోవడం! థియేటర్ అంతా ఒకటే ఈలలు, చప్పట్లు ! చాలా ఎక్సైటింగ్ సీన్ !😊😊

    సినిమా మొత్తం బాగా ఎంజాయ్ చేశాం. విసుగ్గా వెళ్ళిన నేను చాలా హ్యాపీగా బయటకొచ్చాను. 

" బాగా తిట్టుకున్నావ్ కదానన్ను... "

 నా చేయి పట్టుకుని అన్నది  నా ఫ్రెండ్.

" లేదు, మళ్లీ చూడాలని ఉంది, ఎప్పుడెళ్దాం..? "

అన్నా. "

విస్తుబోయి, నవ్వేసింది. అలా అలా అప్పుడప్పుడూ హిందీ సినిమాలు చూడ్డం అలవాటయ్యింది నాకు.

  అదే  సినిమా కొన్నాళ్ళకి తెలుగులో ' అన్నదమ్ముల అనుబంధం' పేరిట రీమేక్ అయింది. అందులో ధర్మేంద్ర పాత్ర మన ఎన్టీఆర్ పోషించారు. రీమేక్ సినిమాల్ని ఒరిజినల్స్ తో పోల్చి చూడడం అందరికీ అదో అలవాటుగా ఉండేది అప్పట్లో.( ఇప్పుడు కూడా అంతే కదా!)

   ముఖ్యంగా ధర్మేంద్ర ట్రైన్ మీద దూకే సీన్ తెలుగులో మన ఎన్టీఆర్ ఎలా చేస్తాడో చూడాలి అనిపించింది. అదేపనిగా నేను మరో ఇద్దరు ఫ్రెండ్స్  కలిసి వెళ్లి థియేటర్లో కూర్చున్నాము. ఆత్రంగా ఎదురు చూస్తున్నాం ఆ సీన్  కోసం ! అదిగో, అదిగో.. వస్తోంది... వస్తోంది.. వచ్చేసింది.. దూకేశాడు.. అంతే! మళ్లీ హాలంతా చప్పట్లే చప్పట్లు ! ఈలలు !😊😊😊

" పర్వాలేదే, మన ఎన్టీఆర్ కూడా బాగానే దూకాడే.. " అనుకున్నాం. ఇందులో మరో విశేషం ! హిందీలో ధర్మేంద్ర, విజయ్ అరోరా, తారీక్ అన్నదమ్ములయితే మన  తెలుగులో ఎన్టీఆర్, మురళీమోహన్ చిన్న తమ్ముడిగా బాలకృష్ణ నటించారు. అప్పుడప్పుడే  ఎంట్రీ అనుకుంటా, బాలయ్య బాబు కూడా ముద్దుముద్దుగా, ఎంచక్కా కనిపించాడు. 

   ఏమిటో! అప్పట్లో అదో  ముచ్చట స్టూడెంట్స్ అందరికీ. ఇప్పుడవన్నీ తలుచుకుంటుంటే నవ్వొస్తూ ఉంటుంది. ఏది ఏమైనా మన జీవన యానంలో ఇలాంటివి కూడా అప్పుడప్పుడూ కలిసి పయనిస్తూ ఉంటాయి కదా అనిపిస్తుంది ఒక్కోసారి...😊😊😊

                            🌷🌷🌷🌷🌷